நீ கனவில்
வந்தபோது தான்
கண்கள்
இருப்பதற்கான
காரணம்
புரிந்தது!!

நீ கனவாய்
போனபோது தான்
கண்ணீர்
இருப்பதற்கான
காரணம்
புரிந்தது!!

ஒரு நாளில்
எனக்கும் மரணம் வரும்!
அப்பொழுது
என்னைப் பார்த்து
கண்ணீர் விடாதே!!

காரணம்??
உன்
கண்ணீரைத் துடைக்க
நான்
எழுந்தாலும் எழுந்து
விடுவேன்...

கண்ணிமை

உன்னைக்
காண துடிக்கும்
என் கண்களுக்கு
நான்
எப்படிப் புரிய வைப்பேன்
என் கண்ணிமை
நீதான்
என்று!!

தொடருவோம் தோழமையை....

சில கவிதையின்
கடைசி வரியில்
ஒட்டியிருக்கும்
உயிரைப்போல
எதை எதையோ
பிதற்றிய
உன் கடிதத்தின்
இறுதிவரி சொன்னது
என்னை- நீ
நேசிப்பதாய்!

கடிதம் எழுதக்கூட
வார்த்தை
கடன் வாங்கியிருந்தாயா?
எந்தச் சொல்லிலும்
உன்
சொந்த உணர்வுகளில்லை.

பூக்களுக்கு
முலாம் பூசுவதுமாதிரி
இதயத்தில்
பொறுந்தவேயில்லையடா
உன் கடிதம்.

எப்போதுமே
மதிக்கிறேன்
உன் அறிவுத் திறமையை

எப்போதும்
கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்
நீ செய்த உதவிகளுக்கு.

நீ என்னைச் செதுக்கினாய்
அந்த உரசலில்
ஒருபோதும்
என்னுள்
தீ மூண்டதில்லை.

தெரிந்துகொள் தோழனே
இது தோழமை.

ஆத்மாவை
அலங்கரித்துக் கொடுத்த
உன்னோடு
உடை களையும் உறவு
கொச்சையாகும்.

அதனால்
மறுப்பதற்கு மன்னிக்கவும்.

நண்பனே
நட்புஸ்தானம் பெற்று
உடனே வா
தொடருவோம் தோழமையை.......

(எங்கோ எதிலோ படித்தது.)

சந்"தோஷம்"

பனி மூடிய பாதையைப் போல,
தரை தொடாத பாதம் போல,
மலரும் பூவின் வாசம் போல,
இயல்பாய் பூத்தது எங்கள் காதல்.

மறைந்திருந்து பார்த்து மயிலிறகாய் வருடும்
மன்னவனுக்காய் மருகும் மல்லிகையின் காதல்,
கொலுசொலி கேட்டுக் கானம் பாடும்
கன்னிக்காய் காத்திருக்கும் காளையின் காதல்.

என்நெற்றி சுருங்கினால் காரணம் கேட்டு,
என்கண் கலங்கினால் நீயும் கலங்கி,
எனக்காய் நீயும் உனக்காய் நானும்
நமக்குள் வளர்த்த உறுப்பு காதல்.

விழி நோக்கி விரல் கோர்த்து,
முடி கோதி முகம் பார்த்து,
புன்னகையாய் புது தென்றலாய் பொறுமையாய்
பொங்கி வளர்ந்தது நம் காதல்.

கட்டம் போட்டுக் கணித்துச் சொன்னான்
காவி கட்டிய கோவில் சோதிடன்
பிறைநிலவாய் வளர்ந்த எங்கள் சந்தோஷம்
பொருந்தாது பிள்ளைக்கு செவ்வாய் தோஷமென்று!

(எங்கோ எதிலோ படித்தது.)

என் தோழனே...

சோகமெனில் உன்
தோளில் சாய்ந்து
அழுது தீர்த்துக்கொள்வேன்...

மகிழ்ச்சியெனில்
உன் விரல்கோர்த்து
உயிர் மலர
சிரித்துக்கொள்வேன்...

உன்னுடனிருக்கும்
ஒவ்வொரு
நிமிடங்களும் தாய்மடியில்
நிம்மதியாய் உறங்கும்
குழந்தையாய் நானிருந்தேன்....

தங்கத்தில் வேலியொன்று
என் கழுத்தில் ஏறியதால்
உன்னைப் பிரிந்து இன்று
வெளியூர் செல்கிறேன்...

வழியனுப்ப வந்த
சொந்தங்களின் நடுவே
தோழி என்னை பிரியவும்
மனமில்லாமல் வேறு
வழியும் தெரியாமல்
தவிப்புடன் கன்னம்
நனைக்கும் கண்ணீரை
மறைத்தபடியே மெளனித்து
கையசைக்கிறாய் நீ..

உன்னை விட்டு
நகரத்துவங்குகிறது இந்த
ரெயிலும், என்
வாழ்க்கையும்..

-- நிலாரசிகன்

(இதுவும் copy தாங்க. சொந்தமா எழுதலை.)

திரும்ப தர முடியுமா உன்னால்?

வான் நிலா
வானின் கண்ணீர்
புல்வெளி பூங்காவனம்
இப்படி அனைத்தயும் ரசித்த
என் மென்மையான மனதை!

கடிகாரத்தையும்
கையில் இருக்கும் செல் போனையும்
மாறி மாறி பார்த்திருந்த
அந்த கணத்தை!

ஈமெயிலில் refresh button தட்டியும்
chat messenger லில் உன் பெயர் பார்த்தும்
காத்திருந்த அந்த நிமிடங்களை!

துக்கமின்றி துள்ளி குதித்தோடிய
என் குழந்தை உள்ளத்தை!

பெற்றோர் என் மேல்
இழந்த நம்பிக்கையை!

உன் உறவுக்காக
நான் தொலைத்த சொந்தங்களை!

உன்னை நினைத்து
உனக்காக வாழ்ந்த
ஒவ்வொரு வினாடியை!

உயர்ந்த இலட்சியங்களுடனும்
பலவித கனவுகளுடனும்
வாழ்ந்து வந்த தன்னம்பிக்கையை!

இழந்துவிட்ட என் இறந்தகாலத்தை
மறந்துவிட்ட என் எதிர்காலத்தை
தொலைத்துவிட்ட என் சுயத்தை

திரும்ப தர முடியுமா உன்னால்?


(எங்கோ எதிலோ படித்தது.)